امین‌السلطان قرارداد را امضا کرد و شاه تأیید کرد. دفتر مرکزی تهران بود و شعبه به صلاحدید بانک. سرمایه تا چهار میلیون پوند از فروش سهام در اروپا، و حداقل یک میلیون برای شروع. بانک، بانک رسمی دولت و یگانه ناشر اسکناس شد. دولت غیر از این مسیر حق چاپ کاغذ نداشت. سالانه شش درصد سود به خزانه می‌رسید. معادن هم در اختیار بانک آمد، با شانزده درصد سهم دولت، شبیه رویتر اول. بند پانزدهم الغای کامل رویتر قدیم را از جرج رویتر گرفت.

سال اول شعبه تبریز، بوشهر، اصفهان، شیراز، همدان، قزوین، رشت و کرمانشاه، و بیرون از ایران بمبئی، کلکته، بغداد و بصره گشوده شد. وام بانک با سود نزدیک دوازده درصد بود؛ وام بازار اغلب بالای بیست. درباریان سپرده گذاشتند. صراف اما ضربه خورد. اسکناس ابتدا پول نقد شمرده نشد؛ معادل براتی بود که ضمانتش بانک است. صرافان بسته‌های اسکناس را در شعبه کوچک شهر دیگر می‌بردند و سکه می‌خواستند تا صندوق خالی شود. بانک ناچار روی اسکناس نوشت فقط در فلان شهر نقد می‌شود.

یک ماه بعد دالگوروکوف چهار تقاضا گذاشت: کشتیرانی تالاب انزلی، کشتیرانی رودهای شمال به خزر، تضمین جاده انزلی به تهران و آستارا به اردبیل، و پنج سال ندادن امتیاز راه‌آهن تا روسیه طرح خود را بیاورد. ایران بند جاده را به گردن روس انداخت و بقیه را پذیرفت. بدون بانک، امتیاز تنباکو سال بعد ممکن نبود.