پس از مرگ صفی‌علیشاه در ۱۲۷۷، ظهیرالدوله سرسلسله شد و از مظفرالدین‌شاه مجوز انجمن اخوت گرفت. هیئت امنای معرفی‌شده به شاه صد و ده نفر بود، ابجد علی. به‌جای گونیا و پرگار دو تبرزین و کشکول آویخته مثلث ساخت و حرف صاد را بالا نهاد. عضو ورقه تمنا می‌نوشت و دو ارشد تأیید می‌کردند. مجله مجموعه اخلاق پند می‌گفت نه سیاست روز. تا ۱۳۰۳ حدود سی هزار تقاضای عضویت ثبت شد.

در برنامه عمومی پیش از به توپ بستن مجلس، نمایشی اجرا شد که در منابع به خطا فانتوم نوشته‌اند و محتمل پانتومیم بوده: بازیگر به شکل محمدعلی‌شاه بر تخت، جنازه ملت بر زمین، سفیر انگلیس کلاه و سفیر روس کفش می‌برد، سپس شاه و جنازه سفرا را می‌رانند. در استبداد صغیر خانه‌اش را با آن که شوهرعمه شاه بود غارت کردند؛ خود در تهران نبود. پس از فتح تهران جشن نصرت گرفت و اعانه به مجروح و ورثه کشتگان داد.

در ۱۲۸۹ برای سالگرد علنی شدن نوشت:

«شکرت یا مولی که انجمن اخوت سال دوازدهم علنی شدن خود را به پایان رسانید... انجمن اخوت بود که صورت متکبرین را در هم شکست و صدور وقت و ابناء سلطنت عصر را با فقرا و اصناف هم‌زانو و جلیس نمود... تاریخ عالم... نشان می‌دهد که در دنیا هیچ وقت تنها قوانین و قواعد سیاسی موجب نجات و رستگاری... هیچ قومی نشده... چیزی که یک ملتی را... سرافراز نمود، همانا اخلاق و ملکات آنان بوده... امضا: صفاعلی»

حکومت اشتراکی در این متن دموکراسی است نه سوسیالیسم بلشویکی که هنوز نیامده بود.