میرزا حسن تبریزی در ۱۲۳۹ زاده شد، پسر آخوند معتبر تبریز. به جای عتبات در بیست‌ویک‌سالگی به دارالمعلمین بیروت رفت و مدارس رشدیه عثمانی را دید. در ایروان چهار سال دبستان پسران مسلمان گشود. دستاورد بزرگ او مدرسه نبود؛ شیوه آموزش حرف به حرف و شکل چسبیده و جدا بود، همان بنیانی که بعد در دبستان ایران ماند. حاج زین‌العابدین تقی‌اف و عبدالرحیم طالبوف هزینه را رساندند. مدرسه ایروان به دخالت ناصرالدین‌شاه بسته شد.

در ۱۲۶۵ به تبریز برگشت و مدرسه رشدیه را نام نهاد؛ خودش هم به رشدیه معروف شد. نزدیک یک سال دوام آورد. رئیس‌السادات طلاب را ریخت و ویران کرد. رشدیه گریخت و بازگشت و دوباره ساخت. مخالفت منبر اغلب به الحاد آویخت؛ سفره اقتصادی مکتب در خطر بود. کودک در چند ماه الفبا می‌آموخت و خانواده مکتب سه‌ساله را گران می‌دید.

رشدیه از راه حسنعلی‌خان امیرنظام گروسی رضایت مظفرالدین میرزا حاکم آذربایجان را گرفت. حملات کم شد. علی‌خان امین‌الدوله کارگزار آذربایجان حمایت را از خاموشی به دفاع علنی برد. وقتی امین‌الدوله در بهمن ۱۲۷۵ صدراعظم مظفر شد، رشدیه را به تهران خواند.

مدرسه در ملک صدراعظم گشوده شد. سال اول نزدیک سیصد شاگرد، حدود دویست و پنجاه از اعیان با شهریه، باقی فقیر و رایگان. ناهار روزانه برای همه، خرجی که بعد با احتشام‌السلطنه در انجمن معارف به نزاع رسید. منبع اصلی کمک شخصی امین‌الدوله بود. یک مدرسه پایتخت را عوض نکرد؛ انجمن معارف از روی همین سقف برخاست.

رشدیه در متمم کتاب املا معاهده‌ای با اجزای مکتب نوشت و سیاست را به درس کودک برد.

«معاهده‌ایست فیمابین من و اجزای مکتب رشدیه که به حول و قوه الهی انجام دقایق آن را متعهد می‌شوم. اقل خلق‌الله، میرزا حسن رشدیه.»

کتاب به تنهایی کار دستش نداد. در تابستان ۱۲۸۵ با مجدالاسلام و میرزا آقا اصفهانی دستگیر و به کلات فرستاده شد. ایستادگی او پیشاهنگ سواد توده ماند.